Japonya’nın kırsal kesimlerinde terk edilmiş geleneksel konutlar, yerel yönetimler tarafından bir dolar gibi sembolik fiyatlarla listelense de kapsamlı restorasyon masrafları yüzünden alıcı bulamıyor. Hayalet yerleşimlerin önüne geçmek amacıyla başlatılan resmi programlar, ahşap yapıların gerektirdiği ağır altyapı ve bakım maliyetleri sebebiyle taşradaki mülk krizini çözüme kavuşturamıyor.
Geleneksel Japon ahşap mimarisinin izlerini taşıyan ve “akiya” olarak adlandırılan sahipsiz binalar, uzun yıllar boyunca bakımsız kalmanın getirdiği ciddi yıpranmayla karşı karşıya bulunuyor. Mevcut yapıların fırtına ile deprem yönetmeliklerine uygun biçimde baştan aşağı yenilenmesi, sıfırdan bir konut inşa etme bütçesini geride bırakabiliyor. Bu teknik güçlükler ve çatı izolasyonundan su tesisatına kadar uzanan altyapı çöküşü, sembolik satış bedelinin sunduğu ekonomik avantajı ortadan kaldırıyor.
Yerel idarelerin kurduğu “Akiya Bankası” adlı veri tabanları, miras vergisi ya da yıkım harcamalarını karşılayamayan mülk sahiplerinin taşınmazlarını bünyesinde topluyor. Bölgeye yeni sakinler çekmek isteyen yönetimler, söz konusu portföyü yerli ve yabancı isteklilere 49 TL civarındaki taban bedellerle sunuyor. Buna karşın devir şartlarına eklenen mecburi ikamet ve düzenli bakım taahhütleri, alıcıların sözleşme aşamasında geri adım atmasına sebep oluyor.
Hızla yaşlanan nüfus ve gençlerin metropollere taşınması neticesinde taşrada biriken milyonlarca boş konut, yangın ve güvenlik risklerini beraberinde getiriyor. Mirasçıların vergi ile çevre temizliği yükümlülüklerinden kaçınmak adına reddettiği bu mekanlar, imar kuralları gereği belirli bir aşınma eşiğini aştığında yıkılmak zorunda kalıyor.
