Hindistan’ın kuraklıkla mücadele eden kırsal yerleşimlerinde, mevsimsel yağışların gözenekli zemin sebebiyle kaybolmasını engellemek amacıyla nehir ve gölet tabanlarına binlerce ton killi toprak serildi. Geleneksel zemin yalıtımı tekniğiyle hayata geçirilen bu mühendislik uygulaması, yer altı su rezervlerini besleyerek en kurak dönemlerde dahi köy kuyularının kurumasının önüne geçti.
Bölgedeki gevşek zemin yapısı, yoğun yağmur dönemlerinde toplanan tatlı suların hızla derin katmanlara kaçarak yüzeyden uzaklaşmasına neden oluyordu. Akarsu yataklarının yağışların hemen ardından kuruması hem tarım arazilerini susuz bırakıyor hem de köy kuyularındaki su seviyesini hızla tüketiyordu. Yaşanan krizi kontrol altına almak isteyen uzmanlar ve yerel halk, suyun havzada tutulabilmesi için geçirimsiz bir bariyer inşa etme kararı aldı.
Çalışmalar kapsamında vadi tabanlarına, kurumuş dere yataklarına ve doğal çanaklara taşınan binlerce ton kil kademeli olarak zemine yayıldı. İş makineleri ve mekanik yöntemlerle sıkıştırılan killi katman, suyla temas ettiğinde şişerek gözenekleri kapatan doğal bir sızdırmazlık kalkanına dönüştü. Bu teknik sayede yağmur sularının toprak altına sızarak kaybolması önlendi ve suyun yüzeydeki toplama alanlarında kalması sağlandı.
Tabana uygulanan geçirimsiz katman, su kaybını engellerken çevredeki yeraltı su kaynaklarının düzenli şekilde beslenmesine imkan tanıdı. Yüksek maliyetli betonarme bentlere gerek kalmadan tamamlanan proje sayesinde, kurak mevsimlerde tamamen boşalan kuyular kesintisiz su temin edebilir duruma geldi.
